مقدمه ای بر جذب کننده های شوک بادی

جاذب شوک بادی نوع جدیدی از جذب کننده شوک است که از دهه ۱۹۶۰ توسعه یافته است. ویژگی ساختاری آن این است که یک پیستون شناور در قسمت پایینی سیلندر نصب می شود، و یک محفظه هوای بسته که توسط پیستون شناور تشکیل شده و یک انتهای سیلندر با نیتروژن پر فشار پر می شود. یک مهر حلقه O بخش بزرگ بر روی پیستون شناور نصب می شود که نفت و گاز را کاملاً از هم جدا می کند. پیستون کار مجهز به یک دریچه فشرده سازی و یک دریچه انبساطی است که مساحت مقطع کانال را با توجه به سرعت متحرک آن تغییر می دهد. هنگامی که چرخ بالا و پایین می پرد، پیستون کار جذب کننده شوک در روغن متقابلاً عمل می کند و باعث اختلاف فشار روغن بین حفره فوقانی و حفره پایین پیستون کار می شود و روغن فشار دریچه فشرده سازی و دریچه انبساط را هل می دهد تا به عقب و جلو جریان پیدا کند. از آنجا که شیر یک نیروی مرطوب کننده نسبتاً بزرگ بر روی روغن فشار تولید می کند، لرزش تشدید می شود.